Analizator węchowy koni

Analizator węchowy ulega adaptacji tak jak i inne receptory. Koni od dawna chowanych w warunkach stajennych węch nie ostrzega tak silnie o  niebezpieczeństwie  (np.  obecność wilków), jak to ma miejsce u koni utrzymywanych w warunkach tabunowych. Narząd węchu jest niezbędny przy rozpoznawaniu paszy, matki poznają węchem swoje źrebięta, i na odwrót, natomiast przy czynnościach płciowych węch nie odgrywa u tych zwierząt zasadniczej roli. Przyjmuje się, że górna granica odległości odbierania bodźców węchowych — przy sprzyjającym wietrze — wynosi około 4,5 km. W Meksyku np. odpowiednio przyuczone konie używane są do tropienia węchem zagubionych sztuk bydła. Także narząd smaku można zaliczyć do analizatorów chemicznych. Konie mają znaczną zdolność rozróżniania smaku różnych pokarmów, wybierając zwykle dla siebie najodpowiedniejsze, a unikają szkodliwych. Pamiętać jednak trzeba, że przyzwyczajają się one do otrzymywanej paszy i  często jedzą chętniej  mniej  wartościową tylko dlatego, że przywykły do jej smaku. Trzeba się więc z tym liczyć i stopniowo przyzwyczajać je do smaku nowego pożywienia.

Cechy psychiczne konia

Zachowanie się koni. Konie znacznie różnią się między sobą stopniem inteligencji i temperamentem, zatem nie można od nich oczekiwać jednakowej reakcji na te same bodźce. Zachowanie się jest związane z indywidualnością, łączącą w sobie wpływy dziedziczenia, płeć, ćwiczenie i wychowanie, doświadczenie oraz wiek. Największe różnice indywidualne występują u koni gorącokrwistych, a wśród nich u koni czystej i pełnej krwi. Najbardziej pod tym względem wyrównane i najłatwiej poddające się nakładanemu na nie przez człowieka reżimowi są konie zimnokrwiste, o  zwolnionych reakcjach. Koniki polskie, należące do ras prymitywnych, są szczególnie przemyślne, zaradne i na ogół również niezbyt zindywidualizowane, a więc nie wymagają szczególnych kwalifikacji od obsługi. Wśród koni spotyka się osobniki wykazujące duże „ambicje”, czy to podczas wyścigu, w czasie którego za wszelką cenę chcą być pierwsze, czy też w pracy pociągowej, w której starają się uciągnąć nałożony na nie ciężar niezależnie od słabo ciągnącego partnera. Są one przy mniej dbałej obsłudze zawsze w gorszej kondycji, w przeciwieństwie do osobników leniwych, wykonujących pracę ospale i niechętnie.

Charakter koni

Mimo że jest on w pewnym stopniu związany z temperamentni, zależy jednak przede wszystkim od metod postępowania z koniem. Na skutek brutalnego traktowania wyzwala się odruch obronny i oczywiście dochodzi do kolizji, w której zawsze stroną winną i karaną jest broniący się koń. Przykłady z praktyki wskazują, że te same konie w rękach jednego człowieka są spokojne i łagodne, natomiast po przejściu w ręce drugiego, już po krótkim czasie wykazują wzmożoną pobudliwość nerwowa czy agresywność, i odwrotnie. Na przykład sławna francuska klacz Pomone B, zwyciężczyni w mistrzostwach świata w 1962 r. w Buenos Aires, była wybrakowana z wojskowego zespołu jeździeckiego z powodu złego charakteru i kłopotów, jakie sprawiała w czasie treningu. Nabywca jej, znany jeździec P. d’Oriola, potrafił po długiej i ciężkiej pracy nie tylko oduczyć ją niepożądanych nawyków, ale opanował klacz i zgrał się z nią tak dalece, że zdobył na niej mistrzostwo świata.